25 ตุลาคม 2562

บทความเรื่องมหาวิทยาลัยในฝันสำหรับนักศึกษาตาบอด

          นายวัฒนา ทองคำ นักศึกษาชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ เอาภาษาอังกฤษธุรกิจ

          ในยุคที่เทคโนโลยีกำลังมีบทบาดในสังคมนี้ มหาวิทยาลัยต่างๆก็มีการเปิดรับนักศึกษาพิการที่สำเร็จการศึกษาจากระดับมัธยมศึกษาเพื่อให้นักศึกษาพิการรวมทั้งนักศึกษาที่มีความพิการทางสายตาได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยกระผมเป็นคนตาบอดคนหนึ่งซึ่งได้สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมที่เป็นโรงเรียนปกติกล่าวคือเป็นโรงเรียนของเด็กทั่วไปที่ไม่มีความพิการตลอดเวลาที่กระผมได้เข้าไปศึกษาในโรงเรียนมัธยมผมต้องปรับตัวกับหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง อาทิเช่นสภาพแวดล้อม สังคมเพื่อน และอื่นๆ

          กว่าหกปีที่กระผมได้ใช้ชีวิตร่วมกับเด็กทั่วไปที่ไม่มีความพิการและในระยะเวลาเหล่านั้นกระผมก็ได้สร้างเสริมความเข้าใจให้กับพวกเขาเกี่ยวกับการใช้ชีวิตของคนพิการซึ่งในความคิดของกระผมมันเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก จากนั้น เมื่อกระผมเรียนอยู่มัธยมศึกษาปีที่หก กระผมก็คิดและกังวนกับอนาคตว่าหากเรียนจบแล้วกระผมจะทำอะไรต่อจากนี้ จะใช้ชีวิตอย่างไรให้มีคุณภาพและไม่เป็นภาระต่อสังคม เมื่อกระผมได้ลองใช้ความคิดมาได้สักระยะเวลาหนึ่ง ณ ตอนนั้นกระผมจำได้เลยว่าความคิดในสมองมันตีกันไปหมด กระผมจะเรียนต่อหรือไม่เรียนต่อดี หากเรียนต่อแล้วชีวิตในมหาลัยของกระผมจะเป็นอย่างไร จะเข้ากับเพื่อนๆได้ไหม แล้วเรียนจบแล้วกระผมจะมีศักยภาพพอที่จะทำงานอะไรได้ คำถามร้อยพันแว็บขึ้นมาในสมอง

          เมื่อถึงเวลาหนึ่งที่กระผมต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ในที่สุดกระผมก็ได้ลองเสี่ยงยื่นใบสมัครเพื่อสมัครเรียนในมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ โดยคณะที่กระผมยื่นใบสมัครนั้น เป็นคณะที่ยังไม่เคยมีผู้พิการในทุกๆด้านเคยเข้าไปเรียนมาก่อน และแล้ววันที่กระผมจะต้องเข้าสู่กระบวนการการสัมภาษณ์ก็มาถึง ณ ขณะนั้นยอมรับเลยว่าในสมองของกระผมมันตื้อไปหมด กระผมไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาเลย แต่ในที่สุดการสัมภาษณ์ของกระผมก็ผ่านไปได้ด้วยดีแม้จะมีขลุกขลักบ้างก็ตาม แต่ด้วยใจรักศิลป์ที่กำลังจะไปเรียนกระผมบอกกับตัวเองว่าจะไม่ยอมแพ้

          เมื่อกลับมาจากสัมภาษณ์ สิ่งถัดมาที่กระผมมีความกังวนก็คือ กระผมจะเป็นหนึ่งในรายชื่อที่ประกาศว่าได้รับโอกาสในการเข้าศึกษาหรือเปล่า แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่กระผมมีความภูมิใจที่สุดวันหนึ่งรายชื่อของกระผมได้อยู่ในคณะที่สมัคร แม้ว่ากระผมจะได้เป็นหนึ่งในนักศึกษาพิการที่มีโอกาสได้เข้าไปศึกษาในมหาวิทยาลัย แต่ความกังวนใจก็ยังคงไม่หายไปไหน ไหนจะเรื่องเพื่อนเรื่องสภาพแวดล้อม หรือเรื่องสังคม และยังมีเรื่องอื่นๆอีกมากมาย แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป

          เมื่อถึงเวลาที่กระผมได้ลองมาใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย กระผมก็พบว่ามันไม่มีอะไรเลวร้ายมากมายอย่างที่เคยคิด หากรู้จักปรับตัวกับสิ่งต่างๆที่ครั้งแรกเราอาจจะไม่คุ้นชิน สิ่งที่นักศึกษาพิการจะต้องทำใจไว้เลยอย่างหนึ่งคือ ในทุกๆสังคมจะมีทั้งคนที่เข้าใจและไม่เข้าใจเราเสมอ ดังนั้นจึงอย่าท้อที่จะคอยอธิบายสิ่งต่างๆไม่ว่าจะเป็นการดำเนินชีวิตของคนพิการ ศักยภาพสิ่งไหนที่เราสามารถทำได้หรือสิ่งไหนที่เกินขีดจำกัดของเราให้กับสังคมรับรู้ เมื่อทุกคนมีความเข้าใจกับคนพิการมากขึ้น เส้นบางๆแห่งความต่างก็จะค่อยๆลบเลือนหายไป จนในที่สุดเราก็จะสามารถใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีความสุข

          มหาวิทยาลัยในฝันสำหรับคนตาบอด เพียงแค่ได้รับโอกาสจากสังคมและคนรอบข้างเชื่อมั่นในศักยภาพโดยลองให้คนตาบอดได้ลองทำในสิ่งที่ใหม่ๆแตกต่างจากที่เคยทำ มีเพื่อนที่ดี มีอาจารย์ที่เข้าใจ มีทุนสนับสนุน มีสื่อที่เข้าถึง ได้รับการศึกษาเทียบเท่ากับบุคคลทั่วไป เท่านี้ฝันของคนตาบอดก็สมหวังแล้วครับ

ลงชื่อ นายวัฒนา  ทองคำ